Κάποτε ήταν τρεις παιδικοί φίλοι, αξιόλογα παιδιά που όλοι τα αγαπούσαν. Και είχαν ένα κοινό όνειρο. Ήθελαν να δουν τις παραλίες του νησιού τους καθαρές από σκουπίδια.
Το νησί στο οποίο έμεναν ήταν τόσο όμορφο, που είχε γίνει τουριστικός προορισμός χιλιάδων επισκεπτών από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Ευτυχώς, οι καντίνες και οι καφετέριες είχαν αρκετή δουλειά. Αλλά οι συσκευασίες από τα τρόφιμα, τα πιατάκια και τα ποτήρια μιας χρήσης, και οι γόπες από τα τσιγάρα λέκιαζαν την άμμο του νησιού. Άφηναν το δικό τους άσχημο σημάδι.
Οι τρεις φίλοι, έτοιμοι να μπουν στη δράση, αποφάσισαν να κάνουν κάτι γι'αυτό. Ο καθένας με το δικό του τρόπο.
Ο πρώτος της παρέας, ο Γρηγόρης, όταν είχε ρεπό και χρόνο πήγαινε στην παραλία και γέμιζε μια σακούλα με σκουπίδια. Αλλά όσο και αν προσπαθούσε, η παραλία παρέμενε βρώμικη. Τα σκουπίδια ήταν πάντα πολύ περισσότερα απ' ότι μπορούσε να μαζέψει μόνος του.
Ο δεύτερος, ο Ανάργυρος, είχε μια άλλη ιδέα. Δημιούργησε μια ομάδα στα social με στόχο βρει εθελοντές για τον καθαρισμό των παραλίων. Μετά από λίγη προσπάθεια, βρήκε 4 εθελοντές και μία φορά τη βδομάδα καθάριζαν μία παραλία τη φορά.
Μετά από λίγο καιρό, ο Ανάργυρος συνειδητοποίησε ότι για να μπορεί να συνεχίσει η ομάδα το έργο της, είχε ανάγκη από χρήματα για εξοπλισμό. Γάντια, για να προστατεύουν τα χέρια, μεγάλες σακούλες και τσιμπίδες. Επίσης, ήταν πλέον απαραίτητο να νοικιάσουν ένα μικρό φορτηγό, για να μεταφέρουν τον μεγάλο όγκο των σκουπιδιών μου μάζευαν.
Έτσι, ο Ανάργυρος ίδρυσε μια μη-κερδοσκοπική οργάνωση και βγήκε στο κυνήγι για χορηγούς. Ενθουσιασμένοι από τη δράση του, κάποια καταστήματα του νησιού δέχθηκαν να γίνουν χορηγοί.
Δεν πέρασε πολύς καιρός και παρουσιάστηκαν τα πρώτα προβλήματα. Οι εθελοντές δεν ήταν πια τόσο πρόθυμοι όσο ήταν στην αρχή. Ο ένας έγινε μπαμπάς, ο άλλος βρήκε δουλειά. Σαν να μην έφτανε αυτό, κάποιοι από τους χορηγούς αποσύρθηκαν.
Μετά από μέρες, απογοητευμένος ο Ανάργυρος παρατήρησε ότι τα περισσότερα σκουπίδια που μάζευε η οργάνωση του, ήταν πλαστικά ποτηράκια του καφέ που προέρχονταν από τον μεγαλύτερο χορηγό του, ένα καφέ.
Σκέφτηκε πως θα βοηθούσε πολύ αν η καφετέρια δε χρησιμοποιούσε ποτηράκια και μπουκαλάκια μιας χρήσης. Αλλά δεν μπορούσε να ασκήσει καμία πίεση γιατί έτσι θα ρίσκαρε να χάσει τον βασικό του χορηγό. Αν γινόταν αυτό, τα έξοδα θα τον ανάγκαζαν να κλείσει τον οργανισμό. Ο Ανάργυρος είχε βρεθεί σε αδιέξοδο.
Η τρίτη της παρέας, η Σοφία, είχε τη δική της φιλοσοφία. Η Σοφία ήξερε πως για να καθαριστούν οι παραλίες χρειάζονταν χρήματα, δράση, αλλά πάνω απ' όλα στρατηγική.
Παρέα με μια φίλη της, άνοιξε ένα αναψυκτήριο και πωλούσε αναψυκτικά και καφέδες. Η Σοφία όμως έκανε κάτι πρωτοποριακό. Αντί για συσκευασίες φτιαγμένες από πλαστικό, επίλεξε ποτηράκια και πιατάκια φτιαγμένα από ένα "έξυπνο" μείγμα. Όταν το υλικό αυτό βυθιζόταν στο νερό, διαλυόταν και γινόταν τροφή για τα ψάρια. Όταν το έθαβες στο χώμα, οι σπόροι μέσα του αναδείκνυαν λουλούδια και αρωματικά φυτά.
Η επιχείρηση της ήταν στημένη τόσο έξυπνα, που μετά από λίγα χρόνια οι καφετέριες της βρίσκονταν σε κάθε γωνία του νησιού. Κάθε χρόνο, χρησιμοποιώντας ένα μέρος από τα κέρδη της, προσέλαβε άνεργους από το νησί, οι οποίοι καθάριζαν τακτικά τις παραλίες από τα υπόλοιπα σκουπίδια.
Η Σοφία ήξερε ο καλύτερος τρόπος να αλλάξει τον κόσμο γύρω της ήταν μέσα από μία βιώσιμη επιχείρηση, η οποία θα κέρδιζε χρήματα με θετικό αντίκτυπο.
Μήπως τελικά είναι στο χέρι μας να κινηθούμε έξυπνα;